اندیشه بنای سی و سه پل در سال ۱۰۰۸ هجری قمری و در دوازدهمین سال سلطنت شاه عباس اول به وجود آمد و در سال ۱۰۱۱ هجری قمری، الله وردی خان سردار مشهور او مامور اتمام ساختمان پل گردید. این پل که در جهت امتداد خیابان چهار باغ پایین و چهار باغ بالا بر روی زاینده رود ساخته شده و این دو خیابان را به هم متصل می سازد، دارای ۳۰۰ متر درازا و دارای سی و سه چشمه می باشد. همچنین سی و سه پل طویل ترین پل زاینده رود می باشد. در دوره صفویه مراسم جشن آب ریزان یا آب پاشان در کنار این پل صورت می گرفته است و در سفر نامه های سیاحان اروپایی آن دوران، اشاراتی به برگزاری این جشن شده است. ارامنه جلفا هم مراسم “خاج شویان” خود را در محدوده همین پل برگزار می کرده اند.
سی و سه پل با نام های دیگری مانند سی و سه چشمه، چهار باغ، جلفا و در دوره های اخیر، زاینده رود معروف است. سی و سه پل یکی از شاهکارهای معماری و پل سازی ایران محسوب می شود و از زیبایی و عظمت انحصاری برخوردار است. مواد و مصالح به کار رفته در سی و سه پل آجر و سنگ می باشد. سی و سه پل دارای یک پیاده رو برای گردش در بالا و یک پیاده رو در پایین است. پیاده رو پایین گذرگاه مسقفی است که میان پایه‌های مرکزی پل و به فاصله کمی از بستر رودخانه ایجاد شده است. از تمام دهنه ‏هاى زیر پل به واسطه درهایى که به هر چشمه گذاشته اند مى ‏توان عبور نمود از پلکانى که در قطر پایه پل ساخته شده از روى پل به زیر چشمه ‏ها و طاق ها پایین مى ‏روند و همینطور پله هایى در دو طرف دارد که به بالاى مهتابى روى راهروها صعود مى ‏نمایند و در دو طرف نرده و محافظى کشیده ‏اند که از پرت شده جلوگیرى مى‏ کنند. این اثر تاریخی اصفهان در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۰ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.


منبع: سی و سه پل