به انجمن خوش آمدید
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 12 , از مجموع 12
  1. #11

    Behzad آواتار ها
    Status : Behzad آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Mar 2010
    نوشته ها : 910
    تشکر : 1,117
    تشکر شده 3,058 بار در 733 ارسال

    پیش فرض

    نقل قول نوشته اصلی توسط مصطفی شهریاری نمایش پست ها
    behzad عزیز سلام. یک نوع ماهی بنام گوره خری اگر اشتباه نکنم (کامپوزیا) در تالاب چغاخور زندگی میکنه خوشحال میشم اطلاعات علمی بفرمایید . توی رودخونه کارون و ارمند هم ماهی هایی با وزن 100 کیلویی هست اگر در این مورد هم لطف کنید منت گذاشتید.
    سلام آقا شهریاری، دیر جواب دادم شرمنده:

    ببینید گامبوزیا ( Gambusia) در خیلی از رودها و دریاچه های ایران ریخته شده که این یک مبارزه بیولوژیکی بود علیه پشه آنوفل و بیماری مالاریا زمان رژیم پهلوی در سالهای 1301 تا 1309 از ایتالیا آوردند و در تالاب انزلی رهاسازی کردن تا از لارو پشه های ناقل مالاریا تغذیه بکنه و در واقع شروع یک مبارزه بیولوژیکی علیه مالاریا بود. بعد از ان در سال 1345 با برنامه وسیعی این ماهی بومی امریکا رو دوباره وارد کردن و در همه آبهای دائمی که گفته میشه به تعداد 3000 رودخانه و تالاب ریخته شد. گونه بعدها اثر سو داشت و به عنوان یک گونه مهاجم و تهدید کننده نسل ماهیان بومی کشور خودش رو نشون داد و بنابراین پیامدهای اکولوژیکی منفی داشت چراکه تخم و نوزاد ماهیان بومی رو میخوره. این ماهی هم اندازه کوچکی داره و زنده زاست و ماده ها 2 برابر نرها هیکل دارن!



    اما درباره اون 100 کیلوییه، من پرس و جو کردم و متوجه شدم که بهش میگن نَربَچ یا سونگ و از خانواده کپورماهیانه و در حوضه آبریز دجله دیده میشه

    این عکس هم یه تاکسیدرمی شدست


  2. کاربر مقابل از Behzad عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  3. #12
    تازه مسافر
    Status : sms1371 آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Apr 2013
    نوشته ها : 1
    تشکر : 0
    تشکر شده 1 بار در 1 ارسال

    پیش فرض گل خورک

    نقل قول نوشته اصلی توسط Behzad نمایش پست ها
    به نام خدا

    خب در ادامه مطالب ماهيان ديگه نكته خاصی نمونده جز معرفی 180 گونه كه جاش اينجا نيست و بنابراين درباره گل خورك ها كه بسيار جالب و شگفت آورن، صحبت ميشه.
    در ايران دو گونه از اين ماهيان يافت ميشه كه هر دو به خانواده گاوماهيان تعلق دارن و با نام مشترك گل خورك شناخته و باز هر دو در حوزه دجله، هرمز، مكران، خليج فارس و ماشكل پيدا ميشن و هر دو همون طور كه گفتم جزو ماهيان باله گوشتی دو تنفسی هستند و به واسطه رابط حلق و حفره بويايی ميتونن از راه دهان و سوراخ های بينی در خشكی هم تنفس بكنن. اهميت شيلاتی هم ندارن ولی در ايران جلب توريست ميكنن و مايه بازی بچه ها در حوزه كارونن، پس ميشه گفت اهميت اقتصادی كمی دارن.
    اينا و كلاً خيلی از ماهيان دوتنفسی، حلقه های حدواسط تكامل دوزيستان از ماهيانن. بيشتر هم به صورت گروهی ديده ميشن مخصوصاً جوان ترها.

    گل خورك يا اِشلمبو يا نيشلمبو: پراكنش اين گونه از عراقه تا سواحل غربی هند؛ پس يك گونه اُرينتاله. يك ماهی دريادرمه يعنی بين رودها و دريا جابه جايی و حركت داره. در ايران در رود كارون، اروند رود، سرباز و كاجوی سيستان، ميناب هرمزگان، بندر خمير و مكران ديده ميشه پس گونه ی بومزاد يا به اصطلاح انحصاری كشورمون نيست.



    اين نوع گل خورك از اصلی ترين غذاهای كروكوديل پوزه كوتاهه. حداكثر طولش به 27-28 سانت ميرسه و روی بدنش خال های فيروزه ای رنگی داره كه البته قسمت فوقانی پيكر هم پوسته سختی كشيده شده تا از خشك شدن بدن و از دست رفتن آب در برابر گرمای خشكی، جلوگيری بكنه. گل خورك ها كلاً حدود 23 گونه هستن كه همگی در جاهای مرطوب و گرمسيری در محدوده ی تراز كشندی ( كشند، همون جزر و مده عربيه) زندگی ميكنن. روی بسترهای گلی و آبهای گل آلود خورها و خليج ها و همچنين جنگل های ماندابی يا مانگرو قادر به زندگی هستن كه صد البته اين چنين آبهايی از نظر وفور غذا و انرژی غنی هستن. اين گونه غذاش عمدتاً دياتوم های موجود در محدوده روی بستره ( فيتوپلانكتونه ) ولی از انواع جلبك ها ( به خصوص جلبك های سبز-آبی يا سيانوباكتری ها، قهوه ای، زرد-سبز و فيلامنتوزها )، حشرات، سخت پوستان ريز، تخم ماهيان استخوانی ( در محيط دريايی مثلاً جنگل های ماندابی كه محل مناسب تخم گذاری ماهيان و ساير آبزيانه ) و ... .



    بزرگ ترين شكارچی اينها، پرندگان پلاژيكي مهاجر مثل انواع كاكايی ها و پرستوهای دريايی، حواصيل هندی و در درجه بعد، كروكوديل مردابی يا پوزه كوتاهه. اينا 2 جفت سوراخ بينی دارن.





    گل خورك يا گل چراغ: اين يكی قيافه باحالی داره و خال های سفيدی در ناحيه سرش ديده ميشه؛ حداكثر 18 سانت رشد ميكنه و 1 جفت سوراخ بينی در طرفين سر داره. هم در اين گونه و هم در اون، تفاوت نر و ماده به جثه و شكل باله ی دمی و مخرجی برميگرده. از جانوران كوچك مثل حشرات، سخت پوستان، كرم ها و ماهيان كوچك تغذيه ميكنه. اينا از خليج فارس تا پاكستان پراكنش دارن.







    چشم ها هم طی تكامل، ساختار خاصی پيدا كرده كه باعث شده در خشكی بينايی خوبی داشته باشن و از فاصله 6-7 متری، با ديدن آدم به زير گل فرو برن.
    اين دو گونه چون در آبهای گل آلود و باتلاقی كه اكسيژن ناچيزی داره زندگی ميكنن، تنفس در هوای آزاد، نوعی سازش ( تغييراتی كه در يك گونه، به منظور تطابق بهتر اون گونه با محيطش انجام ميشه، سازشه ) ضروريه براشون.





    باز يه ابوشِلمبو ( دوده، كه عكسشم تو صفحات قبله ) داريم تو دجله كه اين هم دوتنفسه هست ولی خيلی با اين دوتا متفاوته و به خانواده گربه ماهيان تعلق داره؛ ولی مثل گل خورك ها ميتونه در هوای آزاد هم تنفس بكنه و باز مثل اونا اُرينتاله ولی خارهای سمی بدی داره.
    اين مطالب خيلی مختصر بود و منم تا همين حد بلدم؛ اگر اطلاعات بيشتر و جزيی تر ميخوايد بگيد تا برم دنبالش برا مطالعه و تحقيق. اما در همين حد برای شما كافيه؛ اميدوارم كه مفيد بوده باشه.


    سلام. من عید رفته بودم کنار اروند. گل خورک ها رو اونجا دیدم. محلی ها بهش می گفتن : مارآبی

  4. کاربر مقابل از sms1371 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:

    omid020 (05-04-2013)


 
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •