فایل های پیوست شده

• Karkas from Kesheh.rar (3.9 کیلو بایت)

فایل های پیوست شده

• kalar-summit-and-lake.rar (1.7 کیلو بایت)

نمونه های جانوری منطقه دشت مغان

عکس ها از:
مهدی، پروانه

به نام خدا

میزبان ما و خانه اش در ماخونیک









خانه های قدیمی روستای ماخونیک









بچه های روستای ماخونیک










بافت سنتی روستای ماخونیک و خانه های کم ارتفاع آن

کمی قبل از ظهر از ماخونیک خارج شدیم و برگشتیم برای ادامه سفر. ماخونیک آخرین مقصد ما در استان خراسان جنوبی بود و از اینجا به بعد وارد استان سیستان و بلوچستان میشدیم. از اینجای سفر دیگه برای من تازگی نداشت. چند سال قبل دیده بودم اما بازم دلم میخواست ببینم.

اولین مقصد ما در استان سیستان، شهر زابل بود و کوه خواجه. تا زابل راه نسبتا زیاد بود. دیگه طبیعت روی خشک و خشن خودشو بیشتر نشون میداد. آثار آبادی و آبادانی کمتر دیده میشد و هرچی بود کویرهایی بود که بعضی جاها پوشش گیاهی آشنای طاق و گز و خارشتر درش دیده میشد.

کمی قبل تر از زابل آثار دریاچه ی خشک شده هیرمند دیده میشد که سالهاست به خودش آبی ندیده. چند راه آب و رودخانه کوچک تو مسیر دیدیم اما دریاچه ای دیگه در کار نبود.

طبق برنامه ریزی امروز میتونستیم هم کوه خواجه را ببینیم و هم شهر سوخته اما راهنمایی های غلط باعث شد مسیر دورتری را برای رسیدن به کوه خواجه انتخاب کنیم و چیزی حدود 1-2 ساعت از وقتمون تلف بشه. کمی قبل از تاریکی رسیدیم به کوه خواجه و چاره ای ندیدم جز اینکه از فرصت کم باقی مانده برای دیدن این اثر مهم استفاده کنیم.

قبرهای قدیمی کوه خواجه



کوه خواجه در تاریکی شب

کنار کوه خواجه یه فضایی را برای اسکان مسافران در نظر گرفته بودن اما بعد از مشورت تصمیم گرفتیم بریم به سمت شهر سوخته که از برنامه عقب نیفتیم. از کوه خواجه تا شهر سوخته راه زیادی نیست. الان دقیقا یادم نمونده که چقدر طول کشید اما فکر نمی کنم بیشتر از 1 تا 1.5 ساعت فاصله باشه.
شام را کنار ساختمان نگهبانی شهر سوخته خوردیم و شب را هم داخل یه نمازخانه به صبح رسوندیم.


روز هفتم

شهر سوخته برخلاف اسم معروفش برای عوام جذابیت زیادی نداره. یه تابلو راهنما با چند دیوار کاهگلی. به همین خاطر اکثر مردم بدون اینکه سوالی بپرسن و توضیحی بخوان از اومدن پشیمون میشن و برمیگردن. اما برای ما سه نفر که چند هزار کیلومتر راه اومده بودیم چیز کمی نبود دیدن همون چند دیوار کاهگلی. راهنمای جوانی که اونجا بود وقتی اشتیاق ما رو دید جاهای دیگه و آثار کشف شده دیگه ای را علاوه بر چیزایی که اون روز برا عموم آزاد بود به ما نشون داد و حدود 1 ساعت هرچی سوال داشتیم با صبر و حوصله جواب داد.

بخش های خیلی کمی از شهر حفاری شده. منطقه اشرافی نشین، منطقه صنعتی، گورستان و یکی دو جای دیگه. این چند جا هم فاصله زیادی نسبت به هم دارن و به همین دلیل دیدن همه اینا وقت زیادی میخواد.

آثار قدیمی به دست آمده از شهر سوخته



تمام منطقه پوشیده از سفال های شکسته است





گورستان شهر سوخته

در فاصله چند صد متری ورودی شهر سوخته، مجتمع نسبتا بزرگی ساخته شده که یکی از بخش های این مجتمع موزه اونه. به این موزه هم سری زدیم که بعضی از عکس ها را در ادامه میتونید ببینید.

اسکلت های واقعی و نحوه تدفین آنها

بعد از دیدن شهر سوخته - این اثر مهم منطقه سیستان - حرکت کردیم به سمت مرکز استان سیستان و بلوچستان یعنی زاهدان. زاهدان دیدنی خاصی نداره جز بازارهای اون. خاص بودنش هم از این نظره که هرچیزی بخواید میتونید در این بازارها پیدا کنید :) ما که هدف خرید نداشتیم تو شهر توقف نکردیم و رفتیم به سمت خاش.

خاش هم وقت زیاد از ما نگرفت و فقط یک قلعه قدیمی داشت برا دیدن. قلعه نسبت به چند سال قبل که دیده بودم خیلی تمیز و مرتب شده بود و معلوم بود میراث فرهنگی این شهر به آثار باستانی اهمیت داده. البته این موضوع را همون ابتدای ورود به شهر میشد حدس زد. یه چادر برای پذیرایی از مسافران در نظر گرفته بودن که با چای معطر به آویشن کوه تفتان از ما پذیرایی کردن. لباس های مردانه و زنانه محلی هم گذاشته بودن که هرکی دلش میخواست می پوشید. ما هم البته از فرصت استفاده کردیم و هم چای خوردیم و هم با لباس ها کلی عکس گرفتیم ;) چه عکس هایی هم شد. حیف که نمیشه اینجا گذاشت :)

خاش را به مقصد بعدی ترک کردیم و رفتیم به سمت ایرانشهر. سر شب رسیدیم به ایرانشهر و شب را مهمان کمپ در نظر گرفته شده برای مهمانان نوروزی بودیم. زمانی که من و احمد آقا مشغول مستقر شدن بودیم پروانه خانم گرم صحبت با چند تا از دخترهای محلی شد و بعد چند دقیقه همونطور که قابل پیشبینی بود دعوت شدیم برای صرف شام. اولش کمی مقاومت کردیم که بیشتر به خاطر مسائل امنیتی بود اما وقتی مسئول کمپ از آشنا بودن مدعوین و مطمئن بودنشون خیالمو راحت کرد قبول دعوت کردیم.

خونه به طرز غیر معمول (برا ما ساکنان تهران البته) شلوغ بود. 10-15 تا مرد بلوچ با حدود همین تعداد زن به روایت پروانه خانم. بعدن فهمیدم که اینا باجناق هایی هستن (به همراه اهل و عیال) که اون شب خونه باجناق ارشد مهمانی دعوت بودن و ما هم سر وقت رسیده بودیم. شام خوردیم و 2-3 ساعتی در کنارشون کپ زدیم و بازی کردیم و بعد برگشتیم به محل کمپ برای اقامت شب.



روز هشتم

ایرانشهر یه قلعه قدیمی داره که البته جز دیوارهای اون چیز دیگه ای ازش باقی نمونده. سر صبح قبل از خارج شدن از ایرانشهر سری به قلعه زدیم و این اثر باستانی شهر را دیدیم.

قلعه ایرانشهر یا ناصری





گل های خرمای نر که برای بارور کردن خرمای ماده استفاده میشه



تجارت بنزین، یکی از شغل های مردم در استان سیستان و بلوچستان

با احتساب 2 روز زمانی که برا برگشت گذاشته بودیم، روز هشتم سفر در واقع آخرین روز سفر ما بود. البته چیز زیادی هم تو مسیر باقی نمونده بود که ببینیم. بعد مشورت تصمیم گرفتیم بریم به سمت رودخانه سرباز برا دیدن گاندو یا همون تمساح ایرانی.

رودخانه سرباز

بعد از پرس و جو از محلی ها به این نتیجه رسیدیم که برای دیدن گاندو، رودخانه سرباز جای مناسبی نیست و باید بریم به سمت جایی به اسم "جکی گور". جکیگور را پیدا کردیم و تو این روستا تونستیم اولین گاندو زنده را ببینیم. البته گاندو داخل یه فضای کوچک زندانی بود و چندان نتونست توجه ما رو جلب کنه. به همین دلیل بازم پرس و جو کردیم برای اینکه ببینیم آیا احتمال داره بتونیم یه گاندو را در محیط زندگیش ببینیم یا نه؟

گاندو یا تمساح ایرانی

رودخانه دیگه ای در همون حوالی وجود داره به اسم "باهو کلات" که به گفته محلی ها احتمال دیدن گاندو در این رودخانه خیلی بیشتره. به همین دلیل در امتداد این رودخانه به سمت یک سد به اسم "سد پیشین" حرکت کردیم شاید بتونیم گاندو ببینیم. انتهای جاده به یک پست نگهبانی رسیدم که از اینجا به بعد اجازه نمیدادن رد بشیم. 2 نگهبان بومی اونجا بودن که وظیفه نگهبانی از جاده منتهی به سد را بر عهده داشتن. از ما اصرار و این این دو نفر انکار و آخرش ناامید شدیم و همونجا کنار پست نگهبانی مشغول نهار خوردن شدیم.

یکی از نگهبان ها که رفته بود سری به اطراف بزنه سریع به طرف ما اومد و گفت بیاید که یه گاندو براتون پیدا کردم. ما هم فقط فرصت کردیم دوربین برداریم و دویدیم دنبال نگهبان. از یه ارتفاع مشرف به رودخانه یه گاندو دیدیم که زیر آفتاب لم داده بود. فرصت شد لحظاتی ببینیمش اما ظاهرا بوی ما را حس کرد و فرار کرد. اما دیدیم بالاخره و لحظه هیجان انگیزی بود.

گاندو و مناظر رودخانه باهوکلات



سد پیشین

بعد از موفقیت در دیدن گاندو اونم تو خونه خودش، با خوشنودی تصمیم گرفتیم دیگه پایین تر (به سمت چابهار) نریم و سفر را همینجا تموم کنیم. 2 روز دیگه فرصت داشتیم و این 2 روز را گذاشتیم برا مسیر برگشت به تهران. از جایی که بودیم تا تهران حدود 30 ساعت رانندگی در پیش داشتیم و نمیشد ریسک کرد.

همون شب برگشتیم به سمت ایرانشهر و شب را مجددا در ایرانشهر بودیم تا روز بعد حرکت کنیم به سمت تهران. در مسیر برگشت البته کمی برنامه ما تغییر کرد و شب را توقف نکردیم و بدون توقف تا تهران اومدیم. خوشبختانه هر 3 نفر رانندگی میتونستیم بکنیم و به همین خاطر خستگی زیادی برامون نداشت.

بین راه توقف هایی هم داشتیم و دیدنی های دیگه ای را هم دیدیم که چون در مسیر اصلی برنامه نبود بی خیال توضیحش میشم ;)

سفر طولانی کم تو زندگیم نرفتم اما این یکی از بهترین ها بود. اینقدر دست پر برگشته بودم که تا روزها سرخوش از این همه دیدن و یاد گرفتن شدم. همه چی دست به دست هم داد که سفر خوبی باشه. همسفرهای خوب، میزبان های خوب، آب و هوا. برنامه ریزی هم هرچند خیلی تقریبی بود و خیلی بلندپروازانه اما خوشبختانه به طور کامل عملی شد. ماحصل این سفر دیدن بکرترین شهرهای ایران بود و آشنا شدن با مردم خوبش. دیگه وقتی درباره امنیت شرق ایران ازم بپرسن با اطمینان میگم "برید و ببینید که در حد امن ترین جاهای ایرانه و دیدنی ترین جاهای ایران".

بازم ممنون از پروانه خانم و احمدآقا که با اومدنشون باعث شدن این سفر اجرا بشه.

بچه های شاد جکی گور

عکس ها از:
پروانه خانم

---------------------------------------------------------------------
ای دریغ از «تو» اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از «من» اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از «ما» اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

تصاویر پیوست شده

• 01.jpg (80.7 کیلو بایت)

تصاویر پیوست شده

• 8.jpg (10.2 کیلو بایت)
• 5.jpg (30.2 کیلو بایت)