PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : آموزش کوه پیمایی



Peymankhah
02-01-2010, 05:09 PM
در این مبحث به کوه پیمایی و مطالب مرتبط با آن می پردازیم.
مطالبی که در این مبحث گذاشته می شود را برای تازه کارانی چون خودم به دردر بخور میبینم.
امید است که دوستان لینکها و مطالب فارسی (اولویت اول) موجود در اینترنت را با اهتمام خود به مطالب این بخش اضافه کنند.

Peymankhah
02-01-2010, 05:12 PM
یک بوشور دو صفحه ای و توصیه هایی به کوهنوردان:

ارزش یک بار خواندن و هر بار عمل کردن را دارد!!

ht tp:// tehranclimb.ir/photo/Osule%20Kuhpaymaei%2088.pdf

Peymankhah
02-01-2010, 05:17 PM
رعایت چندین نکته ایمنی به شرح ذیل توصیه کرد :

Ø همراه داشتن پوشاک کافی و مناسب فصل

Ø آگاهی یافتن از وضعیت آب و هوایی، قبل از صعود به ارتفاعات

Ø آگاه نمودن خانواده، نزدیکان یا دوستان از جزئیات زمانی و مکانی صعود و برگشت

Ø استفاده از مسیرهای مشخص و پاکوب شده جهت صعود و فرود

Ø زمانبندی مناسب جهت به پایان رساندن برنامه قبل از تاریکی هوا (بهترین زمان اقدام به بازگشت: ساعت 14)

Ø به همراه داشتن وسایل ضروری کوهستان شامل : مواد غذایی کافی و وعده غذایــی اضافه، تجهیــزات روشنـایی، سـوت، قطب نما، نقشه منطقه ای کوهستان، کمکهای اولیه، چاقو، کبریت، کارت شناسایی، گوشی همراه

Ø اشراف داشتن بر منطقه صعود از لحاظ مسیرها و نقاط خطرناک (پرتگاهها، مناطق بهمن خیز، مناطق با احتمال ریزش سنگ و ...)

Ø خودداری از صعود انفرادی، همراه بودن با گروه و افراد مجرب

Ø پرهیز از اجرای برنامه هایی که فراتر از توانایی جسمی، فنی و روحی است.

Ø خودداری از رفتن به ارتفاعات تا 72 ساعت پس از بارش برف (به لحاظ احتمال ریزش بهمن)

Ø استفاده از لباسهایی با رنگهای واضح (قرمز، زرد و فسفری)

Ø توجه به علائم هشدار دهنده، تابلوهای راهنمای مسیر، هشدارهای افــراد مجرب، امدادگران و افرادی که از ارتفاع برمی گردند.

Ø فراگیری آموزش های کوهنوردی در مراجع ذیصلاح (هیئتهای کوهنوردی و باشگاهها)

Ø همراه داشتن شماره تماس ارگانهای امدادرسان منطقه (اورژانس، هلال احمر، نیروی انتظامی)

منبع: ht tp://w ww.iranmountfed.com/Home.asp

Peymankhah
02-01-2010, 05:27 PM
مجموعه بروشورهای آموزش همگانی کوه پیمائی ایمن و خودنجاتی در کوهستان را در این لینک ببینید:

ht tp:// tehranclimb.ir/modules.php?name=News&file=article&sid=300

در این فایل که لینک آن را میبینید به 5 مسیر کوهپیمایی ایمن پرداخته شده است:
مسیر دارآباد، کلک چال، دربند، ولنجک و درکه

لینک فایل:
You can see links before reply

(اگر کسی از دوستان فرصت کرد فایل را در محل دیگری آپلود کند تا لینک بعد از مدتی نابود نشود!!، سپاس )

Peymankhah
02-01-2010, 05:43 PM
در سایت علی پارسایی مطالب فنی در خصوص کوهپیمایی را ببینید.

ht tp://w ww.parsaei.com/techtip/


خواندن مطالب این سایت به کسانی که با اصول کوهپیمایی و سنگنوردی آشنا هستند، توصیه می شود.

Peymankhah
02-01-2010, 06:08 PM
به شخصه از این طرح درس استفاده زیادی کردم:
اگر علاقه مندید به کوهپیمایی، این طرح درس شما را به کوه و کوه پیمایی علاقه مند تر می کند.

ht tp://w ww.mfi.ir/site/index.php?option=com_content&view=article&id=268:2008-10-29-16-08-05&catid=41:tarh&Itemid=37

Meghdad
03-01-2010, 02:16 AM
چگونه به كوه برويم؟

پيش از آن كه به كوه برويم، بايد بدانيم كه ورزش در طبيعت، تفاوت بنيادی با ورزش‌های ديگر دارد. نخست اين كه محيط اين ورزش (كوهستان) دست ساخته‌ی انسان نيست، بلكه حاصل ميليون‌ها سال كار عوامل پيچيده‌ی طبيعی است و به اين دليل اگر آسيبی به محيط كوهستان وارد سازيم، جبران آن به سادگی ميسر نخواهد بود. ديگر آن كه عامل‌های موجود در كوهستان بسيار نيرومند و تحرك آنها تا حد زيادی پيش‌بينی نشدنی است و از اين رو خطر برای ورزشكار بی‌احتياط و ناآزموده بسيار زياد است. يكی از كوه‌نوردان باتجربه گفته است كه در كوه‌نوردی دو چيز را بايد بياموزيم: اصول ايمنی در كوهستان برای آن كه به خود آسيب نرسانيم، و اصول حفاظت كوهستان برای آن كه به كوه آسيب نرسانيم.

نخستين برنامه‌های كوه‌پيمايی خود را بهتر است كه همراه فرد يا گروهی باتجربه اجرا كنيد. معمولاً اينان می‌دانند كه رفتن به چه منطقه و تا چه ارتفاعی برای يك مبتدی مفيد و جذاب است. همچنين می‌دانند كه چه وسايل و موادی برای شما لازم است. در عين حال بهتر است كه خودتان به ايشان توضيح دهيد كه تاكنون چه كارهای كوه‌نوردی كرده‌ايد، و بگوييد كه قصد نداريد در ابتدای فعاليت‌های جدی خود كار برجسته و دشواری انجام دهيد!

در نخستين برنامه‌های خود سعی نكنيد كه پا به پای كسانی باشيد كه بيشتر كوه‌نوردی كرده‌اند، چرا كه ممكن است خود را بسيار خسته كنيد يا به خطر اندازيد. به ويژه اگر با اعضای يك گروه يا باشگاه كوه‌نوردی حركت می‌كنيد، توجه داشته باشيد كه در اين جمع‌‌ها معمولاً اشخاص ماجراجو و نترسی پيدا مي‌شوند كه پا را از «حاشيه‌های اطمينان» فراتر می‌گذارند؛ شايد اين اشخاص آگاهانه برای گذر ار مرزهايی (به جا گذاشتن «ركورد» و ...) خود را مثلاً درگير يك مسير سنگی دشوار كنند، يا قصد صعود سريع به قله را داشته باشند. اما شما به اين وسوسه دچار نشويد كه خود را قوی نشان دهيد- درعوض، بهتر است به سرپرست برنامه توضيح دهيد كه می‌خواهيد بدون فشار آوردن بر خود و بدون پذيرش خطر از كوه لذت ببريد. درواقع سرپرست برنامه‌ای كه اشخاص مبتدی يا كارآموز را با گروه خود به كوه می‌برد، بايد اين موضوع را بداند، اما شما هم از تذكر فروتنانه و محترمانه خودداری نكنيد. در آينده، وقت برای يادگيری و انجام كارهای دشوارتر خواهيد داشت!

نخستين برنامه‌های كوه ‌نوردی شما بايد در فصل گرم سال باشد (نيمه جنوبی كشور: فروردين تا آبان، نيمه شمالی كشور: اواخر ارديبهشت تا نيمه‌ی مهرماه) و زمانی كه صرف بالا رفتن می‌كنيد از سه چهار ساعت بيشتر نباشد. وسايلي كه براي چنين برنامه‌هايی لازم داريد، می‌تواند بسيار ساده باشد: يك كفش ورزشی كه زيره‌ی ضخيم و كمی نرم (برای جلوگيری از سر خوردن) داشته باشد، يك كوله پشتی كوچك، يك شلوار و پيراهن آزاد، پيراهن بادگير، عينك آفتابی ضد اشعه‌ی فرابنفش (UV protection) ، كرم ضد آفتاب، حدود دو ليتر آب (اگر مطمئن هستيد كه چشمه‌ی آب پاكيزه‌ای سرراهتان هست، يك قمقمه‌ی يك ليتری كافی است)، كمی تنقلات، نان، و ميوه و ديگر اقلام خوراكی.

هيچ‌گاه شيفته‌ی وسايل و پوشاك رنگارنگی كه در دست و بر تن ديگران (يا احتمالاً در مجله‌های كوه‌نوردی) می‌بينيد، نشويد. برای خريد هميشه فرصت هست و پيوسته چيزهای نو به بازار مي‌آيند؛ خيلی معقولانه و صرفه‌جويانه ببينيد كه به راستی چه چيزی موردنيازتان است و اگر فلان پوشاك يا وسيله را بخريد چند درصد به شما كمك می‌كند تا به هدف خود برسيد؟ آيا نمي‌شود با كمی خوش فكری، از آن چه كه داريد به گونه‌ای استفاده كنيد كه كارتان را راه بياندازد؟ برای مثال، مي‌توان برای كوه‌نوردی‌های چند ساعته تا يك روزه به جای خريدن كوله پشتی‌های نو و گران بها، از همان كوله‌پشتی كه به مدرسه می‌برديد يا كوله‌ی دست دوم دوست‌تان استفاده كنيد. يا در مراحل بعدی كه نياز به كيسه خواب داشتيد، می‌توانيد به جای خريد يك كيسه خواب عالی و گرم- كه بسيار گران است- يك كيسه خواب متوسط بخريد، و به جای آن كه در كيسه خواب عالی خود مجبور شويد همه‌ی پوشاك خود را درآوريد، با پوشاك كامل و حتی كت پر بخوابيد.

به دنبال كالاهای «مارك‌دار» و معروف خارجی هم نگرديد؛ امروزه به راستی دشوار است كه دريابيد كالای مورد نظر شما با فلان مارك معروف، در كشور اصلي يا با استانداردهای اصلي ساخته شده يا در چين و تايلند و ... بهتر است در هر مورد كه ممكن است، كالاهای ساخت داخل را بخريد كه هم ارزان‌تر هستند و هم در بسياری موارد بهتر از انواع چينی و تايلندی؛ هم اگر عيبی پيدا كنند، می‌توانيد برای تعويض يا تعمير به سازنده‌ی آن مراجعه كنيد. در عين حال، خريد كالاهای ايرانی به پيشرفت اقتصاد كشور كمك مي‌كند و انتقادها و پيشنهادهای شما در مورد كيفيت كالا می‌تواند آنها را بهتر كند. در انتخاب هر وسيله، بكوشيد از نظر كسانی كه از آن استفاده كرده‌اند بهره ببريد و تا حد امكان، پيش از خريد نمونه‌ای از آن را كه در اختيار دوستان‌تان است، امتحان كنيد. و در هر حال با كوه‌نوردان يا فروشندگان با تجربه مشورت كنيد.

يكی از وسايلی كه خوب است از همان نخستين روزهای كوه‌نوردی به كاربرد آن عادت كنيم، چوب دست يا باتوم (در اصل: baton) پياده‌روی است. باتوم، به تقسيم وزن بدن و انتقال بخشی از ضربه‌ها و فشارها به دست كمك می‌كند و به اين ترتيب از فشار بيش از حد به زانوها كه اندام‌هايی بسيار حساس هستند، جلوگيری می‌كند. باتوم، در حفظ تعادل و جلوگيری از زمين خوردن و نيز پيچ خوردن پا كه می‌تواند به مچ پا آسيب برساند، بسيار موثر است.

از: عباس محمدی

Meghdad
03-01-2010, 02:22 AM
برای انتخاب شیوه صعود یک قله دشوار و بلند (بخصوص در فصول سرد) و مسیرهای دشوار چه راهی را انتخاب می کنید؟


بررسی مطالعه و برنامه ریزی برای یک صعود احتمال موفقیت در صعود را تا حد زیادی بالا می برد. بسته به شرایط - امکانات - زمان و تجربه و توان روش های گوناگونی برای انجام یک صعود وجود دارد.

روش یک تلاشه Single Push این روش در ایران به صعود یکروزه معروف است . کوهنورد در این روش بدون توقف های طولانی و بصورت مدام در حال صعود به سمت قله و بعد بازگشت از آن است . تنها لوازم حیاتی برای صعود حمل می شود و لوازم بیتوته به همراه برده نمی شوند یا کمتر به همراه برده می شود این روش دارای ضریب ریسک بالایی است . زیرا در صورت بر خورد با شرایط پیش بینی نشده و هوای خراب کوهنورد دچار چالشی جدی می شود.

روش آلپی: Alpine
شما کمپ خود را در پای کوه تنها با یک کوله پشتی و نه بیشتر ترک می کنید . با غذا و تجهیزاتی در حد سه و در نهایت چهار روز . نفرات تیم بین دو تا چهار نفر است . تیم تا حد امکان صعود می کند و کمپ می زند یا در مسیر بیواک می کند و سپس باز به مسیر ادامه می دهد . هیچ چادر و یا طناب ثابتی در طول مسیر به جای نمی نماند

روش کپسوله :Capsule
در این روش تا کمپ اول طناب ثابت کشیده می شود . کمپ در بالای طناب های ثابت برقرار می شود . سپس طناب ها جمع شده ودر بالای تا محل کمپ نصب می شود . این روش برای صعود های دشوار و تکنیکی روش بسیار مناسبی محسوب می شود. این روش در دیواره های بزرگ بسیار پرطرفدار است اما بسیاری آن را در مسیرهای بلند کوهنوردی فنی بخوبی بکار می گیرند. برای انتخاب روش مناسب می توان از آخر به اول امکان سنجی کرد.

[attachment=0:1y6oly41]Schematic.jpg[/attachment:1y6oly41]
آیا می توان صعود و فرود را نهایتا ظرف 30 ساعت به انجام رساند؟ آیا هوا به اندازه کافی گرم و پایداراست که لوازم گرم کننده زیادی به همراه نبرد؟ آیا امکان بیتوته (بیواک) بدون وسایل در مسیر وجود دارد؟ آیا بعداز این بیتوته توانایی ادامه مسیر را دارم؟

این ها عمده سئوالاتی هستند که انتخاب کننده صعود یکروزه باید از خود بپرسد. و از همه مهمتر دانستن حد فعالیت بی وقفه برای هر فرد است . هر کسی بهتر از دیگران به خوبی حدود بدنی خود را می شناسد.

واقع بینی و انتخاب مسیر متناسب با توان از مهم ترین مسایلی است که باید در نظر گرفت. بسیاری از کسانیکه این روش را انتخاب می کنند با خود یک کیسه بیواک سبک به همراه می برند. به همراه داشتن تسمه - کارابین - یک حلقه طناب با متراژ مناسب و ابزار زدن کارگاه می تواند در مسیر های فنی در این صعود ها بسیار مفید باشد. در هر حال صعود به این روش می تواند در شرایط بحرانی بسیار خطر ساز شود.

اگر انجام صعود نهایتا ظرف 30 ساعت با توانایی های شما امکان پذیر نبود روش خود را به آلپی تغییر دهید. مسیری را که نهایتا ظرف هر روز می توانید صعود کنید شناسایی کنید . تاقچه ها و مکان مناسب از نظر ریزش و بهمن برای کمپ زدن را پیدا کنید . و امکانات مناسب را با خود حمل کنید. بیاد داشته باشید تمام لوازم شما توسط خودتان حمل می شود سنگینی ابزار نباید مانع صعود شما بشود.

اگر مسیر شما تکنیکی تر باشد و صعود آن نیاز به حمل باز و ابزار زیاد برای گشایش دارد و در آن مجبور به بارکشی هستید توجه خود را به روش کپسوله معطوف کنید. این روش ایمنی بیشتر و امکان بار کشی در قسمت های دشوار را برای شما فراهم می کند. طناب ثابتی که تا کمپ کشیده شده امکان برگشت ایمن در هر مرحله از صعود را تا کمپ در هر شرایط هوایی می دهد. معمولا در این روش سه تا چهار حلقه طناب ثابت کشیده می شود.

یک نکته مهم: سعی کنید از ثابت کردن تمام طناب ها خودداری کنید. در هوای خراب اگر تمام طناب ها یخ بزنند فرود بسیار مشکل می‌شود. در هر حال انتخاب شیوه مناسب ارتباط مستقیمی با واقع نگری شما دارد.

You can see links before reply
بیاد داشته باشید کوهستان جایی نیست که بتوان بدون اندیشه در آن همواره پیروز بود.

Meghdad
03-01-2010, 02:05 PM
لازمه کوهنوردی فنی در زمستان دقت بیشتر و رعایت نکات ایمنی و همچنین تدارک مناسب است.

هنگام بستن کوله خود برای یک برنامه زمستانی ( خواه فنی خواه ساده ) باید به یاد داشته باشیم هیچوقت نمی توان با قاطعیت در زمستان طول یک برنامه را پیش بینی نمود. به همراه داشتن لوازم زیر در زمستان در کوله هر کوهنوردی در برنامه های کوتاه ایمنی او را بالا می برد:

You can see links before reply
فلاسک مناسب با روکش:
یک نوشیدنی گرم می تواند در شرایط بد نیرو و انرژی شما را به حد چشم گیری بالا ببرد (حتي بعضي مواقع مرز بين مرگ و زندگي، يك نوشيدني گرم است). حتما فلاسک خود را داخل یک کاور فوم عایق و یا حد اقل یک جواب پشمی مناسب قرار دهید . این کار گرمای فلاسک شما را تا مدت زیادتری حفظ می کند. (بسياري به اشتباه از همراه داشتن آب جوش با اين نظر كه بعدا آب را جوش مي آورند از حمل آن خودداري مي نمايند ولي توجه داشته باشيد كه در بسياري از مواقع موقعيت مناسبي براي جوش آوردن آب نيست.)

یک وعده اضافه غذای کنسروی:
مدت برنامه شما هر چه باشد یک وعده غذا بیشتر با خود به مراه ببرید. وجود یک کنسرو چندان کوله شما را سنگین نمی کند اما اگر لازم شد می تواند انرژی کافی برای فعالیت را به ما بدهد.

قمقه آب بزرگتر:
در زمستان بدن کوهنورد بسیار بیشتر عرق می کند( هر جند این امر خیلی محسوس نیست ! ) اما نوشیدن آب کافی می تواند روند چرخش خون شما را مناسب تر نماید. به ياد داشته باشيد كه كم آبي مي تواند باعث تسهيل يخزدگي اعضا و نيز سرمازدگي عمومي بدن شود.

دستکش و کلاه اضافه:
اگر در طوفان مدت زیادی مجبور بودید از سنگ ها صعود کنید یا تبر یخ در دست داشته باشید کم کم دستکش شما یخ می زند. آن را قبل از اینکه دستانتان سرد شوند با جایگزین خشک تعویض کنید. می توانید دستکش یدکی را داخل لباس خود بگذارید تا با دمای بدن شما گرم شود.

یک چراغ قوه مناسب:
بهمراه داشتن یک چراغ قوه مناسب سبک همواره در تاریکی زود رس زمستان چاره ساز بوده است . قبل از عزیمت به کوه باتری را مورد بازبینی قرار دهید. همراه داشتن باتري اضافي هميشه اطمينان بخش خوبي است

پریموس و ظرف:
فلاسک شما هر چقدر خوب باشد باز ظرفیت محدودی دارد. بهمراه داشتن چراغ گاز مناسب در بیتوته های اجباری می تواند کارساز باشد. اگر از مدل های گازی استفاده می کنید با خود یک یا دو شمع بهمراه ببرید . گاز در سرما یخ می زند و حرارت شمع در زیر آن می توان به توان حرارتی آن کمک کند.

یک زیر انداز با اندازه مناسب:
اگر مجبور به بیتوته شدید یک زیر انداز عایق بخوبی مانع تماس بدن شما با زمین و در نتیجه حفظ دمای بدن شما می شود.

قطب نما:
حتی اگر نقشه مناسب از منطق ای که قصد صعود از آن دارید در دست نباشد در شرایط برف گیجه (whiteout) که مه و طوفان دید شما را به صفر کاهش داده دانستن جهت شمال می تواند راهگشا باشد.

لباس گرم اضافه:
هیچگاه به لباسی که حین صعود به تن دارید اکتفا نکنید. این لباس حین صعود بعلت تعریق بدن نمدار می شود و هنگام استراحت شما را سرد خواهد کرد. بهم همراه داشتن کت پر - نیم کت و یا یک دست بالاپوش پلار مناسب می تواند در زمان ایستادن و استراحت شما را به خوبی گرم کند.

روکش دستکش:
دستکش های پلار و پشمی در هر حال خیس می شوند. یک جفت روکش دستکش می تواند دستکش های زیری شما را مدت بیشتری گرم نگاهدارد.

یک جفت جورب اضافه:
در صورت خیس شدن جوراب ها می تواند شما را گرم کند و همچنین در هنگام بیتوته ( بیواک) اگر شرایط اجازه بدهد تعویض جوراب تا حد زیادی شما را گرم می کند. توجه داشته باشيد كه از پوشيدن جوراب نخي و پنبه اي (مثل جورابهاي شهري يا جورابهاي حوله اي) اكيدا پرهيز كنيد چرا كه نخ (پنبه) رطوبت ناشي از عرق پاي شما را در خود نگه مي دارد و ظرف چند ساعت در نوك پاي خود احساس سرما خواهيد كرد. در شرايط بحراني مي تواند يخزدگي انگشتان پاي شما را تسهيل نمايد.

عینک مناسب:
عينك شما بايد مانع از ورود اشعه مضر uv به چشم شما گردد و اين موضوع در ارتفاعات بالاتر اهميت بيشتري پيدا مي كند. چراكه ميزان اشعه با افزايش ارتفاع بصورت تصعدي زياد مي شود. همچنين عینک زمستانی در کوه باید دارای حفاظ دور چشم برای جلوگیری از نفوذ باد و بوران باشد. در شرايط بسيار سرد و كولاك بايد از عينكهايي با لنز دوجداره استفاده كنيد تا مانع از يخ زدن آن گردد.

طناب انفرادی و کارابین:
به هر حال کاربرد خاص خود را دارند. و اگر روزی مورد نیاز باشند و در کوله نباشد به ارزش آن پی می بریم !!

نیمه یخ شکن:
بسیاری از معابر کوهستانی ایران بخوصو در روزهای جمعه بعلت تردد بسیار لغزنده است . بهمراه داشتن و استفاده از آن آن بخصوص در صبحدم و غروب می تواند جلوی سر خوردن را بگیرد.

باتوم راهپیمایی:
وسیله سبک و کارا در برف کوبی و همچنین بیمه کننده دراز مدت سلامت زانوهای شما. آنرا هیچگاه از فهرست لوازم خود حذف نکنید. همچنين در حوادث مي تواند نقش برانكارد را نيز بازي كند

سوت:
برای پیام دادن به دیگران در هنگام مه و برف گیجه هیچ وسیله ای بهتر از آن اختراع نشده است . توجه کنید سوتی که بهمراه می برید از آن دسته سوت های موسوم به پیش آهنگی باشد که داخل آن مانند استوانه ای تو خالی است. مدل های دیگر سوت در سرما یخ می زند!

قبل از حرکت تمام زیپ ها، بست ها و سگگک های کوله پشتی - گتر - لباس های بادگیر خود را چک کنید و از صحت عملکرد آن ها مطمئن شوید. (همراه داشتن يك سكگ اضافي براي قسمتهاي مهم كوله پشتي -مثل كمر- مى تواند شما را از دردسر زيادي نجات دهد)

همچنین بازبینی کفش قبل از صعود و ترمیم آسیب های احتمالی آن خالی از فایده نخواهد بود.

به همراه داشتن 20 تا 30 متر "نیم طناب" می تواند در مکان ای لازم حمایت مناسب را برای نفرات ضعیف تر مهیا کند. با یک کلنگ و استفاده از کارابین می توان در یک شیب تند نفرات را به سرعت حمایت نمود. (توجه داشته باشید نقش این حمایت بیشتر جنبه روانی دارد.)

Meghdad
03-01-2010, 02:07 PM
هم هوایی فرایندی است که طی آن بدن خود را با شرایط کمبود اکسیژن در ارتفاعات بالا تطبیق می‌دهد. هم هوایی فرایندی است با سرعت آهسته و کند که ممکن است از چند روز تا چند هفته بطول انجامد. جهت سهولت بیشتر ارتفاعات را بصورت زیر طبقه بندی می کنند:

ارتفاع زیاد: از 1500 متر تا 3500 متر از سطح دریا
ارتفاع خیلی زیاد: از 3500 تا 5500 متر از سطح دریا
ارتفاع بی نهایت: بیشتر از 5500 متر از سطح دریا

عملا در ارتفاعات کمتر از 2500 متر از سطح دریا نگرانی از بابت ارتفاع وجود ندارد، چرا که بیماری ارتفاع بندرت در این ارتفاع یا کمتر از آن اتفاق می افتد. تغییرات عملکردی بدن در حالت طبیعی برای فردی که به ارتفاع می رود بشرح ذیل است:

- نفس نفس زدن (نفسهای سریعتر، عمیقتر یا هر دو)
- کم آوردن نفس هنگام تقلا
- تغییر الگوی تنفس در شب هنگام
- بیدار شدنهای متوالی در طول شب
- افزایش دفع ادرار

با ارتفاع گرفتن در جو، از فشار هوا کم می شود و به همین دلیل هر نفس حاوی تعداد کمتر و کمتری از مولکولهای اکسیژن خواهد بود (البته نسبت اکسیژن همچمنان ثابت و حدود 21 درصد باقی می ماند). بنابراین بدن برای کسب اکسیژن لازم بایستی بیشتر تلاش کند که این تلاش خود را به شکل تنفس سریعتر و عمیقتر نشان می دهد. این موضوع مخصوصا هنگام انجام کارهایی مثل گام برداشتن، بیشتر نمایان می شود. بطور طبیعی بدن هنگام هر تلاشی، نفس کم می آورد و با استراحت این تنگی نفس سریعا رفع می گردد. قابلیت افزایش در تنفس موضوعی بحرانی است و به همین دلیل پرهیز از هر عامل کاهنده تنفس (مثل الکل یا برخی داروها) از اهمیت خاصی برخوردار است. در ارتفاعات زیاد، رسیدن مقدار اکسیژن خون به سطح طبیعی، با افزایش تنفس مسیر نخواهد شد. تداوم در افزایش تنفس باعث می شود سطح دی اکسیدکربن (که محصول زائد ناشی از اعمال حیاتی بدن بوده و توسط ریه ها دفع می شود) در خون کاهش یابد. میزان دی اکسیدکربن در خون برای مغز علامت مهمی در نحوه تنفس است. وقتی مقدار آن کم شود سرعت تنفس کاهش می یابد. کمبود اکسیژن علامت ضعیفتری است و به عنوان سوپاپ اطمینان و در مواقع بحرانی عمل می کند. در زمان بیداری، به دلیل وجود اراده، مشکلی در تنفس وجود ندارد ولی در شب هنگام الگوی عجیبی در تنفس رخ می دهد که نتیجه ایجاد تعادل در کشاکش این دو عملگر تنفسی است. در تنفس دوره ای ابتدا تنفس عادی است اما به تدریج آهسته و کند می شود، تا وقتی که موقتا قطع شده و سپس با تنفسهای سریع بازیافت می گردد. قطع تنفس ممکن است بین 10 تا 15 ثانیه بطول انجامد. تنفس دوره ای فرایندی است طبیعی و ارتفاع زدگی (یا بیماری حاد ارتفاع) محسوب نشده و به مرور با هم هوایی بهتر می شود، ولی معمولا تا هنگام فرود از بین نمی رود. تنفس دوره ای می تواند در افراد ذیل نگرانی زیادی تولید کند:

1- در فردی که هنگام قطع تنفس از خواب بیدار شود که متوجه این قطع تنفس می شود
2- در فردی که پس از قطع تنفس و در مرحله بازیافت و تنفس سریع از خواب بیدار شود فکر خواهد کرد نفس کم آورده و به ورم ریوی (HAPE) دچار شده است.
3- در فردی که از خواب بیدار می شود و متوجه قطع تنفس همنوردش می شود.

در دو مورد اول، پس از چند لحظه تحمل، تنفس عادی برقرار می شود. در مورد آخر همنورد بالاخره نفس خواهد کشید و تنفس دوره ای وی تا هنگامی که از خواب بیدار شود، ادامه خواهد داشت. درصورتیکه علائم تنفس دوره ای، آزاردهنده بود ممکن است دارویی به نام استازولامید مفید واقع شود. در طول هم هوایی، تغییرات زیادی در تعادل شیمیایی مایعات بدن رخ می دهد. وقتی مرکز خونسازی بدن، غلظت خون را تشخیص می دهد، دست از کار کشیده و استراحت می کند و به این ترتیب خون غلیطتر می شود، چراکه کلیه ها به علت پدیده پُراِدراری ارتفاع کماکان مشغول دفع آب بدن هستند. مشخص نیست به چه دلیل این مرکز از کار می افتد، ولی به هر حال نتیجه آن افزایش غلظت خون است. احتمالا به دلیل افزایش تعداد گلوبولهای قرمز تا حدی قابلیت اکسیژن گیری خون بهتر شود. همچنین در جهت عدم شکل گیری َوَرم (اِدِم) عمل می کند. پرادراری در ارتفاع، طبیعی است و در غیر این صورت، بدن یا دچار کم آبی و یا به خوبی هم هوا شده است.

Peymankhah
09-01-2010, 01:01 PM
کوه نوردی فعالیتی است که شاخه ها و گرایش های بسیار متفاوتی دارد . این فعالیت ، در محیط های طبیعی و کم وبیش وحشی انجام می شود و به این دلیل تمام خطرهایی که بالقوه در چنین محیط هایی وجود دارد ، کوه نورد را تهدید می کند. در پیمایش ساده ی کوه ها که در تقسیم بندیامروزین « کوه پیمایی » خوانده می شود ، خطر بسیار کم و تقریبا به طور کامل قابل اجتناب است . زیرا در این رشته ، شخص قصد رکورد گذاری ( برای خود ، یا در مقیاس های مثلا استانی و ملی و جهانی ) ندارد . برعکس ، در کوه نوردی جدی یا به طور خلاصه « کوه نوردی » که عبارت است از صعود در ارتفاعات بلند با استفاده از تجهیزات فنی و کاربرد فن های خاص ، از آنجا که معمولا شخص تلاش دارد از مرزهای خود یا دیگران گذر کند و رکوردی به جا گذارد یا امری نو را بیازماید ، در این آزمون گاه تمامی اندوخته های دانشی و تجربی به داو گذارده می شود. در این مقاله، کوشش شده است ضمن تفکیک میزان خطر در کوه پیمایی و کوه نوردی ، این نکته بررسی شود که آیا در عمل امکان آن هست که تمامی خطرهای کوه نوردی را بشناسیم و از آن ها دوری کنیم ؟
.
.
.
چند سال پيش ، كوه نورد مسنی كه چهره اي شناخته شده و معقول در كوه نوردی ايران به شمار مي رود ، در مسير ساده ی پناهگاه قله ی توچال به ايستگاه هفت تله كابين گم شد . جالب توجه اين كه او ، در حدود بيست و پنج سال تقريبا هر هفته به توچال رفته بود و مسير را چون كف دست می شناخت . . .
در فایل پیوست کامل مطلب را مطالعه کنید:
کلمه عبور: anobanini.ir
[attachment=0:3shl6qvf]Kooh.rar[/attachment:3shl6qvf]

مقاله ای از عباس محمدی.
از ویژگیهای این مقاله، نمونه های ارجاعی و تحلیل هایی است که در کوهستانهای ایران اتفاق افتاده است.
ht tp://w ww.alpineclub.ir/fa/node/196

Peymankhah
11-01-2010, 05:33 PM
به لینک های زیر مراجعه کنید:

تغذیه در کوه:
You can see links before reply

اغلام غذایی در سفرهای کوهستان و طبیعت:
You can see links before reply


تغذیه ورزشی در کوهنوردی
مقالهای مفصل از دکتر ابوالفضل جوادی
You can see links before reply

Meghdad
12-01-2010, 02:52 AM
كوه نوردى در فصل‌هاى بارندگى شامل نكات ريز و درشت زيادى است كه به تدريج در اين مبحث قرار خواهد گرفت.

صعود از مسیرهای برفی با وجود لذت بخش بودن می تواند در هنگام تغییر هوای بهاره و بارش گاهی به خیس شدن کوهنورد و به خصوص دستکش هاى او بیانجامد. به همراه داشتن دستکش اضافه در این مواقع کمک موثری در راحتی صعود است.
اما اگر این دستکش اضافه را قبل از درگیر شدن با مسیر برفی در لباس خود قرار دهیم بعلت گرمای بدن گرم می ماند و هنگام استفاده آسودگی بسیار زیادی را به مراه می آورد.
You can see links before reply
نقل از parsaei.com

البته به نظر بنده در فصل سرما بهتره كه از همون اول مسير دستكش‌ها رو در دست داشته باشيم، تا قبل از اينكه دست‌ها سرد بشه از اول دست و انگشت‌ها گرم باشند. ضمن اينكه اين كار، راحتى لذت بخشى رو هم به همراه خواهد داشت.

Peymankhah
28-06-2010, 07:48 PM
گره تامپسون

هم تیمی ما مجروح و یا کم هوش شده است . موقعیت به نحوی است که باید به هر نحوی او را از یک ارتفاع عمودی به پایین فرستاد و هیچ وسیله ای غیر از یک طناب نداریم . در این حالت همانند شکل با استفاده از گره تامپسون می توان با طناب برای او یک مهار موقت ایجاد کرد که دست ها و پاهای او بداخل آن برود . باید توجه داشت که گره مرکزی در حوالی از جتاق سینه قرار بگیرد بطوریکه نقطه ثقل نفر حفظ شود. می توان طناب را به پشت یک منقار سنگی انداخت و به کمک آن وزن نفر را کنترل کرد. این روش بالا کشیدن طناب زیادی مصرف می کند.

You can see links before reply
You can see links before reply

منبع:
ویکی پاکوب
You can see links before reply

Peymankhah
17-07-2010, 11:49 AM
گره بطری

گره ای برای درست کردن یک دستگیره یا آویز مناسب برای ظروف، ابزارو اطمینان خاطر از اینکه نمی افتند. این گره گردن ظرف را با یک حلقه دستگیره میگیرد.برای حمل چند ظرف میتوان این دستگیره ها را ایجاد و آنها را با یک دست حمل کرد.

کاربرد: همراه کردن بطری در راهپیمایی و بستن و متصل کردن وسایل مشابه با ضریب اطمینان بالا.

سایر اسامی: گره خمره، گره مهار و...

اگر در انتهای گره از ابزار دیده شده در شکل استفاده کنید میتوانید آن را به کمربند خود قلاب کنید.

این گره در کمپینگ ها برای ظروف 2-3 لیتری و ظروف کوچک قابل حمل استفاده می شود.

براین این گره از نخی به قطر حداقل 3 میلی مترو طول 60 سانتی متر استفاده کنید. حلقه انتهای کار 10-15 سانتی متر باشد.

3143

جهت دیدن تصاویر طریقه زدن این گره فایل زیپ را دانلود کنید:
3144



منبع: کتاب کار باطناب

جرالد فیندلی، 1999

fumed
04-02-2011, 10:31 PM
سلام به همه دوستان
این روزها سالگرد عزیزانی (You can see links before reply) است که در حادثه بهمن دیزین 88 (You can see links before reply) از میان ما رفتند. این حادثه در عین تاسف برانگیز بودن نفس حادثه و از دست دادن کوهنوردان حاذق نباید مارا از درس گرفتن از این گونه حوادث (You can see links before replyنگاهی-به-حادثه-بهمن-دیزین-داستان-کوه) باز دارد. به همین مناسبت و به منظور مرور دانسته هایمان و همچنین برای آشنایی تمامی دوستان یکسری مطالب مقدماتی آشنایی با بهمن رو اینجا میارم. برای آشنایی بیشتر با بهمن، بخش بهمن شناسی جزوه کارآموزی برف ویژه شاگردان( قابل دریافت از سایت فدراسیون کوهنوردی (You can see links before reply)) صفحه 92 را مطالعه کنید.

هر آنچه باید در مورد ریزش بهمن بدانید!‏
تهیه کننده: غلامرضا فتحی
You can see links before reply
چرا بهمن در کوهستان اتفاق می افتد؟
هر سال در سراسر جهان بیش از یک میلیون بهمن اتفاق می افتد. وقوع بهمن رخدادی طبیعی در کوهستان است. در کوه های ایران نیز این روند وجود دارد و در فصل های زمستان و بهار شاهد سقوط بهمن های بسیاری هستیم. در کوهستان شمال تهران نیز هر سال بهمن اتفاق می افتد که متاسفانه باعث مرگ تعدادی از هموطنان می شود.
مهمترین عامل ایجاد بهمن چیست؟
خود شما! بر اساس آمار بیشترین بهمن هایی که سبب آسیب و یا کشته شدن انسان ها شده اند، توسط خود آنها ایجاد شده است. زمانی که هشدارها جدی گرفته نشود. زمانی که عوامل محیطی موثر بر وقوع بهمن به خوبی شناخته نشود یا به آنها توجه نشود. وقتی یک اسکی باز از پیست اسکی خارج می شود تا بر روی برف های نکوبیده اسکی کند. با یک کوهنورد از مسیر مشخص شده صعود خارج می شود تا بر روی برف ها از خود ردی به جای بگذارد و…
You can see links before reply
بهمن چگونه اتفاق می افتد؟
بهمن با حرکت توده های برف بر روی شیب، زمانی که شرایط ناپایداری بر روی شیب داشته باشند و با تحریک یک عامل خارجی مانند: (وزن برف تازه باریده، باد، وزن یک کوهنورد و…) ایجاد می شود. وقوع بهمن تابع شرایط محیط مانند: بستر برف، شدت و جهت باد، میزان برف تازه، عدم اتصال کریستال های برف تازه باریده به برف قدیمی، گرم شدن در طول روز، شیب نامناسب و… است. با حضور این عوامل کنار یکدیگر امکان وقوع بهمن به شدت افزایش می یابد.
You can see links before reply

انواع بهمن
بهمن انواع گوناگونی دارد، اما به دو شکل بهمن پودری و بهمن قالبی است، بر اساس آمارها بیشترین قربانیان بر اثر وقوع بهمن قالبی کشته شده اند.
بهمن پودری: توده ای از برف است که کریستال های آن به هم نچسبیده اند. این بهمن بیشتر در هنگام طوفان یا بلافاصله بعد از آن ایجاد می شود. این بهمن شکلی شبیه ^ را بر روی شیب ایجاد می کند.
You can see links before reply
بهمن قالبی: به دلیل شکست یه لایه برف بهم پیوسته روی یه لایه برف ضعیف قبلی ایجاد می شود. وجود یک خط شکست مشخص در بالاترین بخش بهمن (تاج بهمن) ساده ترین را شناخت این نوع بهمن می باشد.
You can see links before reply

مهمترین عوامل وقوع بهمن کدامند؟
۱- شیب و عوارض منطقه
۲- آب و هوا منطقه
۳- نحوه لایه بندی برف
۴- انسان ها
۱- شیب و عوارض منطق: شکل شیب نیز تاثیر زیادی در وقوع بهمن دارد. بیشتر بهمن های قالبی در شیب های محدب ایجاد شده اند.
You can see links before reply
مناسب ترین شیب برای ایجاد بهمن بین ۳۰ تا ۴۵ درجه (شیب بحرانی) است و بیشترین تعداد بهمن در این شیب اتفاق افتاده است.
You can see links before reply
۲- آب و هوای منطقه: هر چه برف تازه ببارد احتمال رخداد بهمن بیشتر می شود. یا می تواند حجم زیادی از برف را در یک شیب به روی هم انباشته کند و خطر بهمن را افزایش دهد. همواره اولین روز آفتابی بعد از چند روز هوای برفی خطرناک ترین زمان برای رخداد بهمن است.
You can see links before reply
دمای پائین، همراه با ریزش برف باعث می شود تا برف تازه تحکیم پیدا نکند و برف تازه مستعد وقوع بهمن باشد. همچنین افزایش زیاد دمای هوا، برف را شل می کند و باعث می شود تا برف استحکام خود را از دست بدهد و احتمال وقوع بهمن افزایش یابد. بهمن های قبلی که در اطراف شما اتفاق افتاده اند، حجم زیاد بارش برف تازه (۲۰ سانتیمتر یا بیشتر) برف تازه که در حال بارش است (۲ سانتیمتر در ساعت یا بیشتر) نشان دهنده افزایش احتمال وقوع بهمن است.
۳- نحوه لایه بندی برف: در طول فصل زمستان برف تازه در معرض عواملی مانند: باد و دمای متغیر هوا (در روز و شب) است، به همین دلیل به شکل لایه های متفاوتی با استحکام متفاوت بر روی شیب قرار می گیرد. نحوه لایه بندی برف بر روی شیب تاثیر بسیار زیادی بر وقوع بهمن دارد. یک لایه برف تازه بر روی یک بستر ناپایدار می تواند سبب لغزش لایه رویی و وقوع بهمن شود.
You can see links before reply
۴- انسان ها: وقوع بهمن ناشی از بخت و اقبال نیست. بلکه نتیجه تصمیم انسان ها است! بر اساس آمار گردآوری شده، بیش از ۹۰% از بهمن ها که منجر به مرگ یا صدمه شده اند، توسط انسان ها ایجاد شده اند. انسان ها به دلایل متعددی مانند: (نحوه تصمیم گیری، عدم اگاهی و آموزش نامناسب، نگرش و عادت های نادرست، عدم انتخاب مسیر صحیح و…) علایم هشدار دهنده وقوع بهمن را نادیده می گیرند و با تصمیم گیری نادرست سبب وقوع بهمن می شوند.

شرایط مستعد وقوع بهمن معمولا” چگونه است؟
یک شیب تند که نزدیک خط الراس است و در سایه قرار دارد. همچنین حجم زیادی از برف تازه که توسط باد در آن انباشته شده است.

اگر شاهد سقوط بهمن روی دیگران بودید:
◄ شما نباید یک قربانی دیگر باشید، تشخیص دهید که آیا ورود شما به منطقه وقوع بهمن، ایمنی شما را به خطر می اندازد یا نه؟
◄ زمان بسیار حیاتی است، شما تنها کسانی هستید که می توانید در اولین ۱۵ دقیقه حیاتی پس از وقوع بهمن به قربانی کمک کنید.
◄ اگر محیط ایمن بود، آخرین نقطه رویت فرد را شناسایی کنید و در مسیر سقوط بهمن با چشم به دنبال قربانی بگردید.
◄ اگر در سطح بهمن قربانی را نیافتید با استفاده از روش های جستجو با سوند بهمن و یا با استفاده از (دستگاه های الکترونیکی) به دنبال وی بگردید.

اگر خودتان گرفتار بهمن شدید:
◄ فریاد بکشید و سایر افراد را آگاه سازید.
◄ همه تجهیزات (کوله پشتی، باتوم، کلنگ و…) را از خود جدا کنید.
◄ سعی کنید خود را به سمت کنارهای بهمن بکشید.
◄ سعی کنید یکی از دستانتان را در مقابل صورت قرار دهید و زانو ها را به سمت سینه خم کنید تا فضای بیشتری برای تنفس در اختیار داشته باشید.
◄ اگر نور خورشید را می بینید، سعی کنید خودتان را تکان دهید و به بالای برف بکشید، در غیر این صورت انرژی خود را ذخیره کنید.
◄ آرام باشید و به تنفس خود نظم دهید.

همواره به یاد داشته باشید:
◄ در هنگام اجرای برنامه کوهنوردی به همه تغییرات محیط توجه داشته باشید، تغییر در شرایط برف و دمای محیط آن می تواند نشان دهنده افزایش خطر وقوع بهمن باشد.
◄ اجتناب از وقوع بهمن و یا زنده مانده بعد از رخداد آن نیاز به داشتن دانش در مورد بهمن و دلایل و شرایط وقوع، تجربه صعود در مسیرهای برفی و انتخاب مسیر صعود و فرود صحیح دارد.

منبع (You can see links before reply)

fumed
11-03-2011, 08:53 PM
سلام به همه دوستان
(اول از همه:
می دونستم که معرفی کتاب تاپیک مستقل داره اما کتابی که معرفی می شه یه کتاب خوب برای کوهپیمای هست که دیدم اینجا بهش پرداخته بشه موضوعیت بیشتری داره.)
تاکنون دها کتاب در زمینه کوهنوردی، کوهپیمایی و طبیعت گردی در ایران منتشر شده اما کتابی که خود من خیلی ازش استفاده می کنم کتابی با عنوان " کوهنوردی در ایران" نوشته آقای علی مقیم هست.
You can see links before reply
خیلی از کوه های ایران، مسیرهای کوهپیمایی، مسیرهای دوچرخه سواری، دریاچه های کوهستانی، غارها، یخچال های ایران، تعداد اندکی از آثار تاریخی ایران و مناطق طبیعت گردی اطراف تهران توی این کتاب معرفی شدند.
در ضمن نکات آموزشی خوبی در ارتباط با پوشاک و تجهیزات، کمک های اولیه، اصول تغذیه، تقویم های اجرایی و ... هم داره که مفیدند.
کتاب جدا از نقایص در جا انداختن معرفی برخی مکان ها، در برخی جاها ایراداتی هم داره:2: که این ایرادات کمه و قابل چشم پوشیه:3:. این کتاب در اکثر موارد همراه منه و اگر وقت خالی گیر بیارم (مثلا تو اتوبوس یا مترو) این کتاب رو مطالعه می کنم.
انتشارات روزنه این کتاب رو منتشر کرده.
خوش باشید:53:.

sam32
12-03-2011, 02:31 PM
براي شناخت چاله برفي مخصوصا تو مسيرهاي ناشناخته و بدون پاكوب چه راهي هست ؟ در صورت افتادن تو چاله فرضا تا عمق بالاي كمر چه كار ميشه كرد؟

fumed
12-03-2011, 03:19 PM
سلام به همه دوستان

براي شناخت چاله برفي مخصوصا تو مسيرهاي ناشناخته و بدون پاكوب چه راهي هست ؟ در صورت افتادن تو چاله فرضا تا عمق بالاي كمر چه كار ميشه كرد؟
چاله برفی یعنی کوهنوردی در زمستان یا ارتفاعات. در این موارد صعود از مسیر ناشناخته توصیه نشده و بسیار خطرناکه. یعنی اصولا نباید آدم خودشو توی شرایط مستعد این موارد قرار بده.
اما اگه مسیر شناخته شده باشه تقریبا میشه حدود مناطقی که امکان وجود چاله برفی توش هست رو شناسایی کرد یا حدس زد و عموما مسیر رو دور از این خطرات انتخاب یا طراحی کرد.
یه امکان هم هست که مثلا بهمن اومده باشه و قرار باشه از روی مسیر بهمن زده برای بقا در شرایط اضطراری حرکت کنیم که عموما توی این شرایط یک نفر تنها نیست (یعنی از اصولش اینه که تنها جایی نریم که احتمال وقوع این شرایط هست) ( مثلا مشکل چاله برفی که برای چند تن از کوهنوردان در حادثه سقوط بهمن در محور گردنه ديزين به شمشک پیش اومد که گزارشش رو اینجا (You can see links before reply) می تونید مطالعه کنید) و درصورتی که یکی داخل چاله برفی افتاد سریعا باید به کمک بقیه افراد از داخل چاله بیرون بیاد.
خوش باشید:53:.