PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : درس 8: زنجیره بقا - دوره آموزش کمک های اولیه و امداد - فوریت های پزشکی



Mehdi
09-12-2012, 11:07 AM
درس های قبل را از این آدرس ها ببینید:

1- تعریف کمک های اولیه و امدادگر (You can see links before reply)
2- تعیین اولویت مصدومان برای کمک رسانی (تریاژ)
(You can see links before reply(%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%98))3- مدیریت صحنه حادثه و حمایت روانی مصدوم (You can see links before reply)
4- ارزیابی اولیه حادثه دیده و بررسی سطح هوشیاری مصدوم (You can see links before reply)
5- چک کردن ABC
(You can see links before reply)6- وضعیت بهبود - Recovery Position (You can see links before reply)
7- احیا قلبی-ریوی یا CPR (You can see links before reply)



زنجیره بقا تعریفی است که نشان می دهد برای نجات یک مصدوم لازم است یک سری اقدامات پشت سر هم به طور کامل انجام شود. عدم انجام هر یک از بخش های این زنجیره موجب پاره شدن زنجیره و عدم توفیق در انجام عملیات نجات می شود. در مصدومین نیازمند به CPR این زنجیره به صورت زیر تعریف می شود:


مرحله اول:

تماس سریع با مراکز درمانی و اورژانس

مرحله دوم:

شروع سریع CPR

مرحله سوم:

رسیدن دستگاه دفیبریلاسیون (شوک) در سریع ترین زمان ممکن

مرحله چهارم:

رساندن مصدوم به مراکز درمانی پیشرفته و مراقبت حرفه ای





You can see links before reply





توضیح اینکه در اکثر موارد ایست قلبی،

انجام ماساژ قلبی تنها موجب به کار افتادن قلب نمی شود.

فرایند پمپاژ قلب یک فرایند الکتریکی است و جز یک دستگاه الکتریکی هیچ راهی برای استارت مجدد قلب وجود ندارد. به همین دلیل ضرورت دارد در اولین مرحله رویارویی با یک مصدوم ایست قلبی با اورژانس تماس گرفته شود تا دستگاه شوک در سریع ترین زمان به مصدوم برسد.





You can see links before reply






بعد از شروع احیا قلبی-ریوی 3 حالت ممکن است رخ دهد:
حالت اول و محتل ترین حالت رسیدن اورژانس به مصدوم است که در این شرایط مسئولیت شما خاتمه پیدا می کند.
حالت دوم عدم توانایی شما در ادامه احیا و پذیرش مرگ مصدوم است
و حالت سوم برگشت قلب و تنفس مصدوم است.

به طور کلی در نظر داشته باشید که قلب و تنفس یک مصدوم پس از ایست قلبی- ریوی بسیار مستعد ایست مجدد است لذا حتی با فرض زنده و سرحال شدن مصدوم پس از CPRضرورتا باید مصدوم را بدون حرکت و تحت مراقبت کامل و در صورت امکان با اکسیژن به نزدیک ترین مرکز درمانی انتقال داد.

تصور غلط:
طبق آموزش های غلطی که اغلب از فیلم ها نشات گرفته، عملیات CPR به تنهایی میتواند جان یک فرد را نجات دهد و قلب او را مجدد به کار بیندازد. هرچند که این احتمال وجود دارد اما احتمال ناچیزی است به همین دلیل همواره در برخورد با یک فردی که ABC او دچار مشکل شده اولین اقدام تماس با اورژانس و دادن شرح حال مصدوم است و سپس شروع سریع CPR.

تصویری که در ادامه نشان داده شده درصد احتمال زنده ماندن یک مصدوم در شرایط مختلف است.



You can see links before reply



حالت اول: فردی دچار ایست قلبی-تنفسی شده و کسی عملیات CPR را شروع نکرده است و صرفا منتظر رسیدن اورژانس و دستگاه شوک شده اند. در این شرایط با فرض رسیدن اورژانس در مدت 10 دقیقه (برای ایران از این عدد کمتر نیست) احتمال زنده ماندن مصدوم بین 0 تا 2 درصد است.

حالت دوم: در زمان کوتاهی (2 دقیقه) پس از حادثه CPR شروع شده و اورژانس پس از 10 دقیقه رسیده است.

حالت سوم: در زمان کوتاهی (2 دقیقه) پس از حادثه CPR شروع شده و اورژانس در مدت کوتاه تری حدود 7 دقیقه رسیده است.

حالت چهارم: در زمان کوتاهی (2 دقیقه) پس از حادثه CPR شروع شده و اورژانس در مدت بسیار کوتاهی حدود 4 دقیقه رسیده و پس از 8 دقیقه مصدوم به بخش مراقبت های ویژه بیمارستان رسیده است.






تصور غلط:
احتمال زنده ماندن یک مصدوم با ایست قلبی-تنفسی حتی با وجود یک CPR سریع و بی نقص، رسیدن اورژانس در مدت 4 دقیقه و رساندن مصدوم به بیمارستان تخصصی تنها 30 درصد است. حال خودتان تصور کنید احتمال زنده ماندن یک مصدوم در یک برنامه طبیت گردی و سفر که تا نزدیک ترین روستا ساعت ها پیاده راه است چقدر میتواند باشد.

اینکه تصور کنید عملیات احیاء شما در چنین شرایطی باید موفق باشید تصور غلطی است. البته شما به عنوان یک امدادگر وظیفه دارید تمام تلاشتان را انجام دهید اما واقعیت این است که احتمال موفق شدن شما بسیار ناچیز است. آمادگی ذهنی کافی برای پذیرش عدم موفقیت خود را همواره داشته باشید.








نتیجه گیری

تا اینجای درس مصدوم یا وضعیت بحرانی را پشت سر گذاشته و یا ما موفق نشده و مصدوم تلف شده است. با شرط زنده ماندن مصدوم و برگشت کار قلب و تنفس به وضعیت عادی وارد بخش دوم کار یعنی ارزیابی ثانویه می شویم.





سایر مطالب مرتبط

1- تعریف کمک های اولیه و امدادگر (You can see links before reply)
2- تعیین اولویت مصدومان برای کمک رسانی (تریاژ)
(You can see links before reply(%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%98))3- مدیریت صحنه حادثه و حمایت روانی مصدوم (You can see links before reply)
4- ارزیابی اولیه حادثه دیده و بررسی سطح هوشیاری مصدوم (You can see links before reply)
5- چک کردن ABC
(You can see links before reply)6- وضعیت بهبود - Recovery Position (You can see links before reply)
7- احیا قلبی-ریوی یا CPR (You can see links before reply)
8- زنجیره بقا (You can see links before reply)
9- ارزیابی ثانویه (You can see links before reply)
2-9- روش صحیح اندازه گیری فشار خون - بایدها و نبایدها
(You can see links before reply)10- حمله قلبی یا MI
(You can see links before reply)11- خارج کردم جسم از مجاری تنفس و عملیات هایملیخ و چست تراست
(You can see links before reply)12- شوک (You can see links before reply)
13- خونریزی (You can see links before reply)
14- سوختگی
(You can see links before reply)15- سکته مغزی
16- مسمومیت
17- گرمازدگی
18- سرمازدگی
20- تروما و شکستگی
21- بانداژ و پانسمان
22- دارو شناسی
23- نمودار نهایی روش کمک به مصدوم
24- حمل مصدوم
25- اشتباهات رایج در فوریت های پزشکی

Mehdi
09-12-2012, 11:12 AM
آشایی به دستگاه دفیبریلاتور


دفیبریلاتور(شوک غیر هماهنگ) که بیشتر به نام الکتروشوک شناخته می شود، دستگاهی است که فیبریلاسیون بطنی را از بین می برد. فیبریلاسیون بطنی زمانی رخ می دهد که فیبرهای عضلهٔ قلب به صورت نامنظم منقبض می شود.

در حالت طبیعی، فیبرهای عضلات قلبی منظم منقبض می شوند و قانون «همه یا هیچ» بر آنها حاکم است (یعنی ابتدا سلولهای عضلانی دهلیزها و سپس سلولهای عضلانی بطنها منقبض می شوند).

در صورتی که بخش دهلیز قلب، فیبریله شود به آن فیبریلاسیون دهلیزی و در صورتی که در بطن ها اتفاق بیفتد فیبریلاسیون بطنی نامیده می شود. در فیبریلاسیون دهلیزی، قلب، هنوز قادر به پمپاژ مقداری خون هست و انقباض بطن ها، فشار سیستم خون رسانی را نگه می دارد. اما فیبریلاسیون بطنی بسیار خطرناک است و در اثر آن در عرض چند دقیقه، مرگ حادث می شود.

دیفیبریلاتور یا الکتروشوک جهت اصلاح این وضعیت به کار می رود. شوک اعمال شده به عضله قلب، همه فیبرها را به طور هم زمان منقبض می کند و در نتیجه همه فیبرها به حالت بازیابی می روند و امید است که بعد از آن به ریتم طبیعی خود بازگردند.


اصول عملکرد دستگاه

دفیبریلاتور، دستگاهی است که شوک الکتریکی را به عضله قلب می رساند. قبل از ۱۹۶۰، این سیستم به صورت ac ارائه می شود که جریان ۵ تا ۶ آمپر یا فرکانس ۶۰ هرتز را در مدت ۲۵۰ تا ۱۰۰۰ میلی ثانیه در عرض قفسه سینه بیمار اعمال می کردند. این روش عملاً موفقیت چندانی در اصلاح فیبریلاسیون دهلیزی نداشت و اغلب آریتمی های جدیدتری ایجاد می کرد.
دستگاه های امروزی که تکامل اساسی یافته اند در زمان روشن بودن دستگاه توسط خازن های موجود در دستگاه ، توانایی ذخیره 400 ژول انرژی را دارا می باشند. از ۱۹۶۰ به بعد، دفیبریلاتورهای dc مختلف ساخته شد. این سیستم ها شارژ dc را ذخیره می کند و روی بدن بیمار دشارژ می شود.



تصور غلط:
در برخی فیلم ها برای استفاده از شوک از باطری ماشین و برق خانگی و... استفاده می شود که همگی غلط و غیرممکن است. برق مورد نیاز برای راه اندازی پیس میکر های قلب ولتاژ، آمپراژ و فرکانس مشخصی دارد.