PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : آشنایی با انواع بیابان ها



fatemeh28
11-01-2012, 07:31 AM
بيابان ها بيش از 20 درصد کل مساحت زمين را تشکيل ميدهند. بيابان منطقه اي خشک و باير است که به علت فقدان آب براي زندگي مناسب نيست. درجه حرارت بيابان از سانتيگراد در مکزيکو تا درجه حرارت بسيار پايين صحراي گبي (Gobi) در آسيا يعني - تا - سانتيگراد متغير است. تفاوت درجه آب و هوا ميتواند به اندازه سانتيگراد در جزاير سينايي (Sinai) متغير باشد.
بعضي از انواع حيوانات و گياهان با اين گونه محيط سازگار شده اند. ميزان بارش باران در اين گونه مناطق از صفر تا 10 اينچ است. نوع خاک بيابانها متفاوت است ولي عامل مشترک همه آنها فقدان آب است. صحراها به سه دسته تقسيم ميشوند: فلاتهاي سنگي و شني يا بيابانهاي رملي.

آب و هوا و اقليم
هيچ پوشش عايقي وجود ندارد. 90 درصد گرماي زمين از دست ميرود و فقط 10 درصد آن توسط ذرات گرد و غبار بازتابانده ميشود. اين از دست دادن گرما باعث کاهش شديد درجه حرارت در شب ميشود. به خاطر همين است که لباس هاي گرم نبايد در طول روز کنار گذاشته شوند و اگر مسأله خاصي وجود ندارد بهتر است صبح زود، عصر و يا شبهاي مهتابي حرکت کنيد.

بيابان ايجاد شده توسط موانع کوهستاني
ابرها بلند شده و رطوبت خود را با بارندگي از دست ميدهند. برخورد ابرها به کوهها سبب بارندگي شده و پس از بارش ابرها ناپديد ميشوند.
هيچ بارشي وجود ندارد زيرا ابرها رطوبت خود را ازدست داده اند. درواقع کوهستان قبلاً رطوبت ابرها را به شکل باران گرفته اند.


عناصر موجود در بيابان



باران
در تمام بيابانها کمبود آب وجود دارد. وقتي آسمان ميبارد اغلب به شکل رگبار و همراه با تگرگ است که خيلي زود متوقف ميشود. بارندگي ها ميتوانند در زمينهاي خشکي که صدها کيلومتر دورتر هستند سيلهاي بزرگي ايجاد کنند.
مساحت تحت نفوذ اين سيلها گاهي آن قدر وسيع است که تغييرات قابل توجهي را در منطقه به جاي ميگذارد.

آب
وجود هرگونه زندگي در بيابان بستگي به آب دارد. بعضي رودخانه ها دائمي هستند مثل رودخانه کلورادو. اما آب اينگونه رودخانه ها توسط زهکشي از خارج از منطقه خشک تأمين ميشود که کيلومترها دورتر هستند و آب آنها شايد مربوط به بارندگي 2000 سال پيش باشد. آب در بيابان بايد در بالاترين درجه اهميت و احترام قرار گيرد. يک منبع طبيعي آب در بيابان به هيچ وجه نبايد آلوده و يا نابود شود زيرا سالها طول ميکشد که براي آن جايگزين پيدا شود.

بادها
بادهاي بياباني و به دنبال آن شن هاي روان آن قدر قدرت دارند که گويي از يک انفجار بزرگ شني نشأت گرفته اند. در ايران بادهايي وجود دارد که با سرعت 100 کيلومتر در ساعت به مدت 120 روز جريان دارند. تغييرات ناگهاني آب و هوا بادهاي قوي را ايجاد ميکند.



منبع:کویر های ایران

fatemeh28
11-01-2012, 07:37 AM
گياهان صحرايي از لحاظ فيزيولوژيکي خودشان را به شرايط صحرايي عادت ميدهند. بعضي از گياهان به خاطر داشتن ريشه هاي ضخيم افقي ميتوانند از هر بارندگي استفاده کنند. بقيه گياهان داراي ريشه هاي عمودي هستند و به اين خاطر از آبهاي زيرزميني استفاده ميکنند.

* درختان خرما نشان دهنده وجود آب در عمق 1 متري هستند.
* گياهان و علفهاي شورپسند نشان دهنده آب در عمق 2 متري هستند.
* زبان گنجشک و درخت بيد نشان دهند که آب در عمق 3 تا 4 متري هستند.
گياهان ديگر مثل کاکتوس ها هيچ رابطه اي با سفره هاي زيرزميني آب ندارند. زيرا آب موردنياز را در خود ذخيره ميکنند. بعضي از دانه هاي مقاوم سالها زير خاک باقي ميمانند و فقط براي مدتي کوتاه پس از رگبار رشد ميکنند.
کاکتوسهاي غول پيکر ساگارو (بومي شمال مکزيک و غرب ايالت متحده) کاکتوس ها آب را در بدنه ضخيم خود ذخيره ميکنند.

شکل عمودي ريشه ها: ريشه ها همواره در اعماق زمين به دنبال آب هستند. گياهاني که در ريشه هاي اين شکلي دارند نشان دهنده وجود آب در اعماق زمين در آن منطقه هستند.
شکل افقي ريشه ها: اين نوع ريشه فقط آب را در لايه زيرين سطح آب پيدا ميکند.


بيابانهاي کوهستاني
بيابان هاي کوهستاني به مناطق لم يزرع کوهستاني و يا تپه اي گفته ميشود که توسط فلات و يا زمينهاي خشک از ديگر مناطق جدا شده اند. ارتفاع در مناطق مرتفع آن به هزاران متر بالاتر از سطح دريا مي رسد.
بارندگي در عرض جغرافيايي بالا سيلابهايي را ايجاد ميکند که همه حفره ها و راه آبهاي زمين را شسته و شن و سنگ را جايگزين آنها ميکند. آب به رستني ها و گياهان حيات ميدهد اما به سرعت تبخير ميشود. زمين تا بارندگي بعدي خشک و بي آب باقي ميماند. اگر آب موجود کاملاً بخار نشود، در آخر درياچه هاي کم عمقي را ايجاد ميکنند مثل درياچه بزرگ نمک يا درياي مرده که همه به علت ميزان بالاي نمک معروف هستند.

سرزمين هاي کوهستاني صخره اي
اين سرزمين ها شامل مناطق وسيع و سطح نزديک به هم است که توسط مقادير زير خاک و سنگهاي خرد شده که سطح زمين را پوشانده اند شناخته ميشوند. اين مناطق گاهي توسط دره هايي گود و باريک با شيب هاي تند از هم جدا ميشوند. درعين حال اين دره ها به خاطر سيلابهاي ناگهاني بسيار خطرناک هستند.

بيابانهاي شني يا رملي
اين بيابان ها سرزمين هاي کاملاً مسطحي هستند که از شن و يا سنگ ريزه هايي پوشيده شده اند که از رسوب هاي قديمي و يا فرسودگي هاي بادي جديد به وجود آمده اند. گاهي اين بيابانهاي شني به 300متر ارتفاع و 16 تا 24 کيلومتر طول ميرسند. زندگي گياهي فقير بوده و ارتفاع گياهان موجود تا 2 متر ميرسند. نمونه هايي از اين نوع بيابانها در مکزيک و کاليفرنيا ديده ميشود.

رمل ها
رمل ها ميتوانند از کمتر از 3/0 متر تا 24 متر هر سال جابجا شوند. مقدار اين جابجايي به سرعت باد، اندازه رمل، شکل آن و به مقدار و بلندي پوشش گياهي منطقه بستگي دارد.